Ἡ κυρίως πρόσβαση στὴν ἱερὰ μονὴ γίνεται ἀπὸ τὴ βορειοδυτική της πλευρὰ καὶ διαμορφώθηκε τὴ δεκαετία τοῦ 1990. Ἡ παλαιότερη, ποὺ χρησιμοποιοῦσαν οἱ μοναχοί, ἦταν ἀπὸ τὴν ἀνατολικὴ πλευρά, ὅπου εἶναι καὶ τὸ χαμηλότερο σημεῖο τοῦ βράχου. Ἐκεῖ κατέληγε ἡ ἀνεμόσκαλα καὶ τὸ δίκτυ, τὰ μόνα ποὺ γιὰ αἰῶνες ἐξασφάλιζαν τὴν πρόσβαση στὴ μονή, σύμφωνα μὲ πολλὲς μαρτυρίες, ξένων κυρίως περιηγητῶν, τοῦ 18ου καὶ 19ου αἰώνα.
Μόλις φθάσει ὁ ἐπισκέπτης - προσκυνητὴς κάτω ἀπὸ τὸ μοναστήρι, πρωταντικρίζει ἕναν ὄμορφο καὶ περιποιημένο κῆπο μὲ ἐποχιακὰ λουλούδια καὶ ἕνα μεγάλο πεῦκο στὴν ἄκρη του, ποὺ τὸν καλωσορίζουν καὶ τὸν προδιαθέτουν εὐχάριστα, γιὰ ν’ ἀρχίσει τὴν ἀνάβαση, ἡ ὁποία, παρὰ τὰ 206 σκαλοπάτια, δὲν θά ʼλεγε κάποιος ὅτι εἶναι κοπιαστική. Πλατύσκαλα καὶ ξύλινα παγκάκια προσφέρουν ἀνάσα ξεκούρασης στὸν ἐπισκέπτη, ποὺ προχωρεῖ ἀνάμεσα στὰ καταπράσινα δένδρα κάτω ἀπὸ τὸν ἴσκιο δρυῶν καὶ πουρναριῶν.
Ἀφοῦ ἀνέβει ἀρκετά, μία ἔκπληξη τὸν περιμένει. Πρέπει νὰ διαβεῖ δύο μικρὲς γέφυρες, γιὰ νὰ φθάσει στὸν προορισμό του. Περνώντας ἀπὸ τὴν πρώτη ἐπικλινῆ γέφυρα δὲν μπορεῖ νὰ μὴν σταθεῖ καὶ νὰ μὴν θαυμάσει κάτω τὰ παρτέρια καὶ τὶς γλάστρες μὲ μία μεγάλη ποικιλία λουλουδιῶν: τριανταφυλλιές, βιγόνιες, μολόχες, ἁγιοκλήματα, γιασεμιὰ καὶ φυσικὰ πολλὰ βασιλικά, ποὺ δὲν λείπουν ἀπὸ κανένα ἑλληνικὸ σπίτι, μὲ ἔναν λουλουδένιο σταυρὸ στὴ μέση. Πλέον ὁ ἐπισκέπτης δὲν ἔχει ἀμφιβολία· ἡ νοικοκυροσύνη καὶ οἱ κῆποι μὲ τὰ λουλούδια μαρτυροῦν ὅτι τὸ μοναστήρι αὐτὸ εἶναι γυναικεῖο.
Ἀνεβαίνοντας τὰ σκαλιὰ ποὺ ἀκολουθοῦν, φθάνει σ’ ἕναν μικρὸ βράχο, στὸν ὁποῖο κατὰ πᾶσα πιθανότητα εἶχαν κτίσει οἱ πρῶτοι κτίτορες τὸ ἀρχικὸ μοναστήρι, τὸ «Παλαιὸ Ρουσάνου». Ὁλόκληρο τὸ πλάτωμα τοῦ βράχου πλαισιώνεται ἀπὸ ἕνα κυκλικὸ τοιχίο, στὴ βορειοδυτικὴ πλευρὰ τοῦ ὁποίου κυματίζουν περήφανα ἡ ἑλληνικὴ καὶ βυζαντινὴ σημαία. Ἐδῶ μπορεῖ νὰ σταθεῖ κανεὶς νὰ ξεκουραστεῖ καὶ νὰ ἀγναντέψει γύρω του τὸ πανέμορφο τοπίο, πρὶν ἀνεβεῖ τὰ τελευταῖα σκαλιά. Ἀκολουθεῖ τὸ δεύτερο γεφυράκι, μικρότερο ἀπὸ τὸ πρῶτο καὶ χωρὶς κάποια κλίση, καὶ ἐπιτέλους ὁ ἐπισκέπτης δρασκελίζει τὸ κατώφλι τοῦ μοναστηριοῦ.
Εἰσερχόμενος ἀπὸ τὴν κεντρικὴ πύλη, βρίσκεται σ’ ἕναν στενὸ διάδρομο λίγων μέτρων. Ἀριστερά του βλέπει τὴν παλιὰ ἀποσαθρωμένη ξύλινη πόρτα τοῦ μοναστηριοῦ μὲ τὸ τεράστιο κλειδί, καθὼς καὶ τὸν μηχανισμὸ ἀπὸ τὸ βριζόνι, τὸν χειροκίνητο ἀνελκυστήρα μὲ δίχτυ ἢ καλάθι, μὲ τὸν ὁποῖο ἀνέβαιναν παλαιότερα ἄνθρωποι ἢ ἀντικείμενα πάνω στὸ μοναστήρι.
Ὅλοι οἱ χῶροι πάνω στὸν βράχο, ἐκτὸς ἀπὸ ἕναν μικρὸ ἐξώστη, καλύπτονται ἀπὸ μία ἑνιαία στέγη καὶ τὸ μόνο ποὺ προεξέχει εἶναι ὁ τροῦλλος τοῦ Καθολικοῦ.
Προχωρώντας ὁ ἐπισκέπτης ἀντικρίζει στὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ τοῦ Καθολικοῦ τὸ μεταλλικὸ σήμαντρο καὶ τὸ τάλαντο, ποὺ καλοῦν μὲ τὸν γλυκὺ ἁρμονικό τους ἦχο τὶς μοναχὲς γιὰ προσευχή, γιὰ ἐργασία, γιὰ σιωπή. Πρὸς βορρᾶ τὸ κωδωνοστάσιο, ποὺ κατασκευάστηκε μὲ πωρόλιθους τὸ 1995. Ἀπὸ τὸν ἐξώστη δίπλα στὸ κωδωνοστάσιο ὁ ἐπισκέπτης - προσκυνητὴς θαυμάζει τὴ θέα καὶ ἀντικρίζει πολλὲς ἀπὸ τὶς σωζόμενες καὶ ἐρειπωμένες μετεωρίτικες μονὲς τριγύρω.
Κατεβαίνοντας κάποια σκαλάκια πρὸς τὰ δυτικά, βρίσκεται σ’ ἕναν κατανυκτικὸ χῶρο μὲ χαμηλὸ ξύλινο ταβάνι, ποὺ στηρίζεται σὲ μεγάλες ξυλοδοκούς, τὸν ἐξωνάρθηκα τοῦ Καθολικοῦ· σταδιακὰ προετοιμάζεται νὰ εἰσέλθει στὸν ναό. Ἀριστερά του βλέπει τὴν εἰκόνα τῆς Κλίμακος, τῆς σκάλας τῶν ἀρετῶν· μοναχοὶ ἀνεβαίνουν βοηθούμενοι ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους καὶ πολεμούμενοι ἀπὸ τοὺς δαίμονες. Κάποιοι τὰ καταφέρνουν καὶ φτάνουν στὸ τέρμα, ὅπου τοὺς περιμένει ὁ στεφοδότης Χριστός, ἐνῶ ἄλλοι ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὰ τελευταῖα σκαλιὰ κατακρημνίζονται στὸν Ἅδη. Ἐδῶ ὁ καθένας μπορεῖ νὰ σκεφτεῖ γιὰ τὴ δική του πνευματικὴ κατάσταση καὶ νὰ ἐπαναπροσδιορίσει τὴν προσωπική του πορεία.
Στὴ συνέχεια, καὶ πάλι πρὸς τὰ ἀριστερά, σὲ περίτεχνο εἰκονοστάσι, μᾶς καλωσορίζει ἡ οἰκοδέσποινα καὶ προστάτις τοῦ μοναστηριοῦ, ἡ ἁγία Βαρβάρα.
Στὸ βάθος μπροστά μας ἀπὸ τὸ 2014 ἔχουν διαμορφωθεῖ εἰδικὲς προθῆκες, ὅπου ἐκτίθενται διάφορα κειμήλια τῆς μονῆς, ὅπως κάποιες ἀπὸ τὶς παλαιὲς εἰκόνες της.
Ἡ παλαιότερη καὶ ἐντυπωσιακότερη εἶναι μία εἰκόνα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ποὺ εἰκονίζεται ἔνθρονος, «ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ Μέγας Ἀρχιερεύς». Εἶναι Κρητικῆς τεχνοτροπίας, ἐνδεχομένως τοῦ Θεοφάνους τοῦ Κρητός, καὶ χρονολογεῖται στὸν 16ο αἰώνα.
