Τὰ Μετέωρα εἶναι ἕνα σύμπλεγμα ἑκατοντάδων μεγαλύτερων ἢ μικρότερων βράχων ποὺ ὑψώνονται ἐπιβλητικὰ πάνω ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Καλαμπάκας, κοντὰ στὰ ὄρη Κόζιακας καὶ Χάσια. Δίπλα τους ὁ ποταμὸς Πηνειός, ἀφήνοντας πίσω του τὴν ὀροσειρὰ τῆς Πίνδου, εἰσβάλλει στὴ θεσσαλικὴ πεδιάδα. Στὰ νοτιοανατολικὰ ἀναδύεται ὁ ἀσβεστολιθικὸς βράχος τῆς Θεόπετρας μὲ τὸ περίφημο σπήλαιο, στὸ ὁποῖο κατοικοῦσαν ἄνθρωποι ἀπὸ τὴ Μέση Παλαιολιθικὴ περίοδο μέχρι τὴ Νεολιθική.
Μετέωρα ἐπίσης ὀνομάζονται καὶ οἱ ἱερὲς μονὲς ποὺ ἀπὸ τὸν 14ο αἰώνα ἄρχισαν νὰ κτίζονται πάνω στοὺς ἐπιβλητικοὺς καὶ ἀπόκρημνους βράχους. Μέχρι τὸν 18ο αἰώνα εἶχαν κτιστεῖ καὶ εἶχαν κατὰ καιροὺς κατοικηθεῖ ἀπὸ μοναχοὺς πάνω ἀπὸ 40 μοναστήρια, κελλία καὶ ἀσκητήρια.
Ἡ ὀνομασία Μετέωρα εἶναι νεώτερη καὶ δὲν ἀναφέρεται ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους συγγραφεῖς. Γύρω στὰ 1340 μ.Χ. ὁ ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Μετεωρίτης, κτίτορας τῆς μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Μεγάλου Μετεώρου, διάλεξε ὡς τόπο ἀναχώρησής του τὸν Πλατὺ Λίθο ἢ Πλατύλιθο καὶ τὸν ὀνόμασε Μετέωρον, ὀνομασία ποὺ ἔμελλε νὰ καθιερωθεῖ καὶ νὰ γενικευθεῖ γιὰ τὸ σύνολο τῶν μετεωρικῶν βράχων καὶ μοναστηριῶν.
Ἡ λέξη μετέωρος προέρχεται ἀπὸ τὶς λέξεις «μετὰ» καὶ «ἀείρω» καὶ σημαίνει «αἰωρούμενος, κρεμασμένος στὸ κενό, μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς». Στὸν βίο τοῦ ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Μετεωρίτη βρίσκουμε καὶ τὴν ὀνομασία λιθόπολις, ἐνῶ ἡ ἁγιοστεφανίτισσα μοναχὴ Θεοτέκνη τὰ ἔχει ἀποκαλέσει «Τὸ πέτρινο δάσος τῶν Μετεώρων». Ἡ πέτρινη πολιτεία τῶν Μετεώρων ἔχει ἐπίσης ἀποκληθεῖ ἀπὸ τὸν διαπρεπῆ Γάλλο ἀρχαιολόγο καὶ περιηγητὴ Λέοντα Ἐζὲ (Léon Heuzey) «Θηβαΐδα τῶν Σταγῶν».
Τὸ πέτρινο δάσος τῶν Μετεώρων σχηματίζει ἕνα ἀπὸ τὰ θαυμαστότερα καὶ ὑποβλητικότερα τοπία. Ἐδῶ οἱ ἀναχωρητὲς μοναχοὶ βρῆκαν τὸν καταλληλότερο τόπο γιὰ τὴν ἀσκητικὴ βιοτή τους. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἐπισκέπτες, ἀνεβαίνοντας στοὺς βράχους καὶ στὰ μοναστήρια τῶν Μετεώρων, μετὰ ἀπὸ ἐπίπονη σωματικὴ δοκιμασία, νιώθουν δέος καὶ ἔκσταση, αἰσθάνονται σὰν νὰ περπατοῦν στὴ «γέφυρα τὴν μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν». Ἡ ἐπίσκεψη στὰ ἁγιομετεωρίτικα κάστρα μὲ τὸ ὑποβλητικὸ καὶ ἀνυπέρβλητο γεωτοπίο εἶναι μιὰ ἐμπειρία μοναδική, μιὰ πνευματικὴ καὶ ψυχικὴ ἀνάταση. Ἡ πρώην ἀγριότητα τῶν βράχων μὲ τὴν γκριζοπράσινη ὄψη τους παραμερίζεται, ἀποκαλύπτοντας τὴν ἡσυχία, τὴ μόνωση, τὴν ἐνατένιση καὶ τὴ μέθεξη τῆς θείας χάριτος…
